klik hier voor de foto's en hier voor de video's.

De organisatoren hebben geloot hoe laat welk orkest waar moest spelen, de uitslag van deze loting was echter al veel eerder bekend, aangezien de tijden al in de mooie programma boekjes gedrukt stonden.Had een hoop stress gescheeld als we van te voren wisten dat we pas om 15.30 aan de beurt waren. Niet dat we dan bewust later waren gekomen, maar dan had een zekere chauffeuse zich niet zo hoeven haasten, toen ze na 30 minuten rijden nog steeds rond Breukelen reed..Maar goed, dit terzijde.

Buienradar voorspelde niet veel goeds, maar gelukkig hebben we het redelijk droog gehouden, ook tijdens het spelen. Ons eerste optreden was in een vrachtwagen, recht tegenover een café. Aardig wat publiek, afkomstig van de andere dweilorkesten die meededen aan dit festijn.
Vlak naast die vrachtwagen stond een groot reclamebord, dat bij een hevige windvlaag bovenop Marlous dreigde te vallen. Gelukkig werd ze snel gered door 2 organisatoren.
Tijdens het spelen van onze eerste set klaarde het ineens op, een stralend zonnetje stond ons bij. Het publiek lalde mee en na 20 minuten was ‘de vuurdoop’ geschiedenis.
Het viel alles mee, om voor het eerst op te treden met een nieuwe groep mensen. De sfeer zat er goed in, ondanks het lange wachten wat vele Dorstigen toch wel in hun benen en rug begonnen te voelen.

Er was zelfs een baritonist van een ander orkest dat zijn speciale blauwe ‘antistalpoten’ schoenen uit de kast had gehaald. Kennelijk was hij al goed voorbereid op de enorme gaten tussen het twee keer spelen wat ieder orkest mocht doen.

Het tweede setje, twee uur later, aan het einde van de dag, ging lekker. We sloten met dit optreden de rij, we waren echt de aller-allerlaatste. (Het is te hopen dat de uitslag anders uitpakt ;) ) 
Dit optreden werd beoordeeld door een jury en als orkest verwacht je natuurlijk dat er dan ook kritisch, maar eerlijk naar je geluisterd wordt. Je zet je maximaal in, dus wil daar ook wat voor terug. Helaas kregen wij de indruk dat de jury al bezig was met het tellen van de stemmen en daardoor minder geconcentreerd met ons bezig was. Op zich begrijpelijk, we zijn het laatste orkest van de dag, maar ook wij willen graag weten wat wij goed- of minder goed doen.

Jammer genoeg begon het tijdens het tweede setje ook nog te regenen, waardoor het publiek onder partytenten kroop en er weinig interactie los kwam. De Smulnarren uit Oosterhout lieten zich echter niet weerhouden en liepen vrolijk de polonaise op de vrolijke klanken van ‘Geef mij maar Amsterdam’ en ‘Je denkt maar dat je alles mag’.

Twee minuten na ons laatste optreden, om 17:52, werd de top 3 al bekend gemaakt.
De Pap(k)lepels waren volgens de jury de beste van de dag, niet alleen muzikaal, ook met hun kleding scoorden ze punten.

Omdat het steeds harder begon te regenen en de Dorstleden toch behoorlijk moe waren van het hangen en wachten, zijn we snel naar de auto’s gelopen, met partytent en al.
(Het handige van zo’n ding is dus niet dat je hem op kunt klappen, maar dat je hem kunt verplaatsen.) Dus al schuilend onder de partytent liepen we richting de parkeerplaats.
Daar stapten we lekker de auto’s in om vlug huiswaarts te gaan. Een aantal leden had ondanks de frietkraam die bij het festijn stond, toch nog trek en bestelden in het clubgebouw een pizzaatje (of 10) .

Terugkijkend op deze dag moeten we toch wel concluderen dat 2 podia te weinig zijn voor het aantal orkesten wat er was. De dag bestond voornamelijk uit wachten en hangen, een beetje eten en drinken en kletsen met medebezoekers.

De podia stonden trouwens ook behoorlijk dicht op elkaar, waardoor je elkaar soms kon horen. Er waren hele leuke orkesten bij, goede orkesten en mooie arrangementen gehoord. Niet te vergelijken met Groenlo, waar Dorst 3 weken geleden was, maar leuk genoeg voor een kleinschalig festival als het Oranjepleinfestijn. Als vuurdoop was het misschien niet het leukste optreden wat je je voor kunt stellen, maar met elkaar hebben we het wel erg leuk gehad. En dat is misschien wel het belangrijkst!